Wednesday, 20 February 2013

(မိသားစုျပသနာျဖစ္ခ်ိန္)


(မိသားစုျပသနာျဖစ္ခ်ိန္)
လုကာ ၁၅ း ၁၁-၃၂
၁၁တဖန္မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ တစံုတေယာက္ေသာသူ၌ သားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ ၁၂တစံုတေယာက္ သူ၌ သားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ သားအငယ္သည္ အဘထံသို႔သြား၍၊ အဘ၊ အကြၽႏ္ုပ္ရထုိက္ေသာ အေမြဥစၥာ ကိုေဝ၍ ေပးပါဟု ေတာင္းပန္လွ်င္၊ အဘသည္ဥစၥာမ်ားကုိေဝ၍ သားတို႔အားေပးေလ၏။ ၁၃ထုိေနာက္မ်ား မၾကာ၊ သားအငယ္ သည္ မိမိဥစၥာမ်ားကိုသိမ္းယူ၍ ေဝးစြာေသာျပည္သုိ႔သြားၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပည္မွာ ကာမဂုဏ္၌လြန္က်ဴးေသာအားျဖင့္ ဥစၥာျပဳန္းတီး၍၊ ၁၄ရွိသမွ်ကုန္ေသာအခါ၊ ထုိျပည္၌ ႀကီးစြာေသာ အစာေခါင္းပါးျခင္းျဖစ္၍၊ သူသည္အလြန္ဆင္းရဲျခင္းသို႔ေရာက္၏။ ၁၅ထုိအခါျပည္သား တေယာက္ထံ သို႔သြား၍အေစခံလွ်င္၊ ဝက္တို႔ကိုေက်ာင္းေစျခင္းငွါသူ႔သခင္သည္ ေတာသို႔ေစလႊတ္သျဖင့္၊ ၁၆သူသည္ ဝက္စားတတ္ေသာပဲေတာင့္ကိုပင္ စားခ်င္မတတ္ငတ္မြတ္လ်က္ေနရ၏။ အဘယ္သူမွ်အစာ ကိုမေကြၽး။ ၁၇ထုိအခါသတိရလွ်င္၊ ငါ့အဘ၏အိမ္၌ အခစားေသာသူမ်ားတို႔သည္ ဝစြာစားရၾက၏။ ငါမူကား ဤျပည္၌ေသေအာင္အငတ္ခံရ၏။ ၁၈ငါထ၍အဘထံသို႔သြားမည္။ အဘ၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ဘုရားသခင္ကို၄င္း၊ ကိုယ္ေတာ္ကို၄င္း ျပစ္မွားပါၿပီ။ ၁၉ယခုမွစ၍ ကုိယ္ေတာ္၏သား ဟူ၍ေခၚျခင္းကိုမခံထုိက္ပါ။ သူငွါးအရာ၌ အကြၽႏု္ပ္ကိုထားေသာ္မူပါဟု ငါေျပာမည္ဟူ၍ အႀကံရွိသည္ႏွင့္၊ ၂ဝထ၍အဘထံသို႔သြားေလ၏ သြား၍ေဝး ေသးေသာ အခါအဘသည္ သူ႔ကိုျမင္လွ်င္၊ သနားေသာစိတ္ရွိသည္ႏွင့္ ေျပးသြား၍ သား၏ လည္ပင္းကိုပိုက္ဘက္လ်က္နမ္းရႈပ္ ေလ၏။ ၂၁သားကလည္း၊ အဘ၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ဘုရားသခင္ကို၄င္း၊ ကိုယ္ေတာ္ကို၄င္း ျပစ္မွားပါၿပီ။ ယခုမွစ၍ ကိုယ္ေတာ္၏သားဟူ၍ ေခၚျခင္းကိုမခံထုိက္ပါဟု ဆုိလွ်င္၊ ၂၂အဘက၊ ျမတ္ေသာဝတ္လံုကိုယူခဲ့၍သူ႔ကို ျခံဳၾက၊ သူ၏လက္၌လက္စြပ္တန္ဆာကုိဆင္ၾက။ ၂၃ေျခနင္း ကိုလည္း စီးေစၾက။ ဆူေအာင္ေကြၽးေသာႏြားကေလးကို ယူ၍သတ္ၾက။ သို႔ၿပီးမွငါတို႔သည္ စားၾကကုန္အံ့။ ေပ်ာ္ေမြ႔ျခင္းကို ျပဳၾကကုန္အံ့။ ၂၄ငါ့သားသည္အထက္ကေသ၏၊ ယခုရွင္ျပန္၏။ အထက္ကေပ်ာက္၏၊ ယခုေတြ႔ျပန္ ၏ဟု အေစအပါတို႔ကိုဆိုၿပီးမွ၊ ထုိသူအေပါင္းတို႔သည္ ေပ်ာ္ေမြ႔ျခင္းကိုျပဳၾက၏။
            ၂၅သားအႀကီးသည္ ေတာင္ယာကလာ၍အိမ္အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ ကျခင္း၊ တီးမႈတ္ျခင္း၊ အသံကုိၾကားလွ်င္၊ ၂၆ငယ္သားတေယာက္ကိုေခၚ၍ အဘယ္သို႔ေသာ အျခင္းအရာနည္းဟု ေမး၏။ ၂၇ငယ္သားက၊ သခင္၏ညီသည္ ေရာက္လာပါၿပီ။ ေဘးႏွင့္ကင္းလြတ္လ်က္ရွိသည္ကိုအဘ ေတြ႔ေသာေၾကာင့္၊ ဆူေအာင္ေကြၽး ေသာႏြားက ေလးကိုသတ္ပါၿပီ ဟု ေျပာဆို၏။ သားအႀကီးသည္ အမ်က္ထြက္၍ အိမ္သို႔မဝင္ဘဲေန၏။ ၂၈အဘသည္ သူ႔ဆီသို႔သြား၍ ေခ်ာ့ေမာ့ရ၏။ ၂၉သားအႀကီးကလည္း၊ အကြၽႏု္ပ္သည္ ကာလတာရွည္စြာအဘ၏ အေစကိုခံပါၿပီ။ အဘ၏ အလိုကိုတခါမွ်မလြန္က်ဴးပါ။ သို႔ေသာ္လည္း အကြၽႏ္ုပ္သည္ အေဆြတို႔ႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ေမြ႔ျခင္းကို ျပဳေစျခင္းငွါ၊ အဘသည္ဆိတ္ကေလး တေကာင္ကို တခါမွ်မေပး။ ၃ဝျပည္တန္ဆာမိန္းမတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဘာ္၍မိမိဥစၥာကိုျဖဳန္းေသာ ဤသားငယ္ေရာက္လာေသာ အခါမူကား၊ အဘသည္ ဆူေအာင္ေကြၽးေသာႏြားကေလးကို သတ္ေလၿပီ တကားဟု ဆို၏။ ၃၁ အဘက လည္း၊ ငါ့သား၊ သင္သည္ငါ့ထံမွာ အစဥ္ေန၏။ ငါ၏ဥစၥာရွိသမွ်သည္ သင္၏ဥစၥာျဖစ္၏။ ၃၂သင္၏ ညီမူကား အထက္ကေသ၏၊ ယခုရွင္ျပန္၏။ အထက္ကေပ်ာက္၏၊ ယခုေတြ႔ျပန္၏။ ထုိေၾကာင့္ေပ်ာ္ေမြ႔ဝမ္း ေျမာက္စရာအေၾကာင္းရွိ၏၊ အဘဆုိသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 



ဧဖက္ ၆ း ၁-၄
  ၁သားသမီးတို႔၊ သခင္ဘုရား၏အလိုေတာ္ႏွင့္အညီ မိဘစကားကို နားေထာင္ၾကေလာ့။ မိဘစကားကို နားေထာင္ျခင္းအမႈသည္ တရားေသာအမႈျဖစ္၏။ ၂-၃မိဘကို ရိုေသစြာျပဳေလာ့။ ဤပညတ္ေတာ္ကား၊ သင္သည္ ျပည္ေတာ္၌ ေကာင္းစား၍ အသက္တာရွည္မည္အေၾကာင္း ဟူ၍ ဂတိေတာ္ႏွင့္္ဆိုင္ေသာ ပဌမပညတ္ျဖစ္၏။ ၄အဘတို႔၊ ကိုယ္သားသမီးကို စိတ္ဆိုးေစျခင္းငွါ မျပဳၾကႏွင့္၊ သခင္ဘုရား၏အလိုေတာ္ႏွင့္ညီေသာ ဆံုးမသြန္ သင္ျခင္း ကို ျပဳလ်က္ေကြၽးေမြးၾကေလာ့။

No comments:

Post a Comment

လူ႔အသက္တာ၏နက္နဲျခင္း

  လူ႔အသက္တာ၏နက္နဲျခင္း သင္သည္ ဤကမၻာေျမႀကီးေပၚတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေန၍ သင့္အသက္တာ၏အဓိပၸါယ္မွာအဘယ္အရာနည္းဟုစဥ္းစားဆင္ျခင္မိပါသလား။ဤနက...